XXV Niedziela Zwykła 20.09.2026

1. Dziś Światowy Dzień Środków Przekazu. Prośmy w modlitwie, aby dziennikarze byli
strażnikami prawdy i miłości.

2. W następną niedzielę pielgrzymka małżeństw i rodzin na Jasną Górę.

3. W tym tygodniu w poniedziałek święto św. Mateusza Ewangelisty
– w środę wspomnienie św. ojca Pio

4. Już w najbliższą niedzielę będziemy przeżywać rocznicę KONSEKRAJI naszej
świątyni połączoną z wprowadzeniem relikwii naszej Patronki św. Jadwigi.
Przygotujemy się do procesji przy zakrystii. Zapraszam przedstawicieli Straży Pożarnej,
Koła Gospodyń Wiejskich, Cyganianek i ministrantów. Wejdziemy wspólnie wnosząc do
świątyni relikwie św. Jadwigi. Mszy św. będzie przewodniczył ks. dziekan naszego
dekanatu ks. Józef Rogowski.
Serdecznie zapraszam na godz. 12.00 na tę uroczystość.

5. Na piętek na godz. 18.30 zapraszam dziewczęta, które śpiewały w scholi na próbę
śpiewu przed rocznicą Konsekracji. Przyjedzie nasza gitarzystka studentka.

6. W kinie Metalowiec w Nowej Dębie będzie wyświetlany film „Mistyczka”. To filmowa
opowieść o niezwykłej drodze wiary, wewnętrznej przemianie i poszukiwaniu sensu
życia. Wyświetlany będzie 26, 27,29,30 września. Plakat informujący w gablocie.

7. Coroczne spotkanie Kół Żywego Różańca odbędzie się 3 października w Sanktuarium
Matki Bożej Szkaplerznej w Stalowej Woli. Chętnych na wyjazd proszę o zgłoszenie się
w zakrystii. Plakat w gablocie.

8. W czasie trwającej w diecezji sandomierskiej peregrynacji Obrazu Jezusa
Miłosiernego pragniemy włączyć się w inicjatywę „Koronka na ulicach świata”.
Zapraszamy, aby 28 września ( w poniedziałek ) o godz. 15.00 zgromadzić się na placach
miast i miejscowości i wspólnie odmówić albo odśpiewać Koronkę do Bożego
Miłosierdzia.

9. Na stoliku wyłożone są gazety: Gość Niedzielny i Niedziela

10. Dziękuję za posprzątanie kościoła na dzisiejszą niedzielę i dekorację do
prezbiterium.
Na najbliższą niedzielę proszę parafian z numeru: od 38 do 52. Kościół i parking.

11. Wczoraj na wieczny odpoczynek odprowadziliśmy śp. Kazimierza Panka.
Polećmy go w naszej modlitwie.

Wszystkim obchodzącym w tym tygodniu imieniny,
urodziny lub inne radości osobiste, rodzinne czy małżeńskie
składam serdeczne życzenia.
Niech Was dobry Bóg błogosławi, a Matka Najświętsza
i św. Józef mają zawsze w swojej opiece.

Spokojnej, błogosławionej niedzieli.

Katecheza, 20 września 2026.

Przebaczyć nie znaczy zapomnieć – jak żyć z krzywdą, która pozostaje w pamięci?

Święty Mateusz opisuje w swojej Ewangelii scenę, w której Piotr pyta Jezusa:
„Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem
razy?”. Jezus odpowiada: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt
siedem razy” (Mt 18,21–22). Przebaczenie zajmuje bardzo ważne miejsce w życiu
chrześcijanina. Jednocześnie należy do najtrudniejszych wymagań Ewangelii. Łatwo
o nim mówić, dopóki sami nie zostaniemy naprawdę skrzywdzeni.

Kiedy ktoś nas skrzywdził, czasami słyszymy rady: „Zapomnij o tym”, „Nie
wracaj już do tego”. Tymczasem przebaczenie nie polega na udawaniu, że nic się nie
wydarzyło. Jeżeli ktoś został oszukany, zdradzony, poniżony czy niesprawiedliwie
potraktowany, powstała prawdziwa rana. Przebaczenie nie oznacza nazywania zła
dobrem ani pomniejszania doznanej krzywdy. Oznacza raczej: „Stało się coś złego, ale
nie chcę odpowiadać złem na zło”. Nie możemy nakazać naszej pamięci, aby usunęła
bolesne wydarzenia. Niektóre krzywdy pamiętamy przez wiele lat. Sam fakt, że o nich
pamiętamy, nie oznacza jeszcze, że nie przebaczyliśmy. Ważniejsze jest to, co robimy
z pamięcią o krzywdzie. Możemy ciągle ją rozdrapywać, pielęgnować gniew i myśleć
o odwecie. Możemy jednak powiedzieć: „Pamiętam, nadal mnie to boli, ale nie chcę żyć
nienawiścią”. Przebaczyć nie znaczy wymazać przeszłość. Przebaczyć znaczy nie
pozwolić, aby doznana krzywda kierowała moją przyszłością.

Najpiękniejszy przykład przebaczenia daje nam sam Jezus. Kiedy umierał na
krzyżu, był wyśmiewany, poniżany i otoczony przez ludzi, którzy zadawali Mu
cierpienie. Właśnie wtedy powiedział: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”
(Łk 23,34). Jezus nie odpowiada nienawiścią na nienawiść. Pokazuje, że przebaczenie
zaczyna się od decyzji: nie chcę, aby zło, które ktoś mi wyrządził, rodziło kolejne zło we
mnie.

Przebaczenie nie zawsze oznacza, że relacja z drugim człowiekiem od razu stanie
się taka jak wcześniej. Można komuś przebaczyć, a jednocześnie oczekiwać przeprosin
i naprawienia krzywdy. Można przebaczyć, ale nie odzyskać od razu utraconego
zaufania. Zaufanie i przebaczenie nie są tym samym. Jeżeli ktoś ciągle krzywdzi i nie
chce zmienić swojego postępowania, mamy prawo postawić granice. Miłosierdzie nie
oznacza zgody na dalsze krzywdzenie. Nie każdą krzywdę potrafimy przebaczyć
natychmiast. Czasami przebaczenie jest długą drogą. Możemy wtedy powiedzieć Bogu:
„Chcę przebaczyć, ale jeszcze nie potrafię”. Już samo pragnienie uwolnienia się od
nienawiści może być początkiem przemiany. Pomocna może być modlitwa za osobę,
która nas skrzywdziła.

Przebaczamy przede wszystkim dlatego, że sami żyjemy dzięki przebaczeniu
Boga. W modlitwie „Ojcze nasz” prosimy: „Odpuść nam nasze winy, jako i my
odpuszczamy naszym winowajcom”. Ale przebaczenie jest potrzebne również nam
samym. Jeżeli przez wiele lat nosimy w sobie gniew, człowiek, który nas skrzywdził,
nadal w pewien sposób wpływa na nasze życie. Krzywda wydarzyła się dawno temu,
a jednak ciągle żyje w naszym sercu. Przebaczenie nie zmienia przeszłości, ale może
sprawić, że przeszłość przestanie kierować naszym życiem. Nie jest więc zwycięstwem
człowieka, który nas skrzywdził. Jest uwolnieniem naszego własnego serca od nienawiści
i pragnienia odwetu.