XXVII Niedziela Zwykła 4.10.2026

1.  Dziś I niedziela miesiąca- adoracyjna. Po sumie nabożeństwo różańcowe i zmiana
tajemnic różańcowych.

2. Dziś po Mszach św. zbiórka do puszki na pomoc dla mieszkańca Staszowa chorego na
nowotwór czekającego na przeszczep wątroby.

3. W następną niedzielę 11.X.20026 będziemy przezywać XXVI Dzień Papieski, pod
hasłem „św. Jan Paweł II uczeń – misjonarz”.  Będziemy mogli wesprzeć „Dzieło
Nowego Tysiąclecia” poprzez ofiarę do puszek. 
Ofiary te przeznaczone na rzecz funduszu stypendialnego dla ubogiej i zdolnej
młodzieży z całej Polski. Taca w przyszłą niedzielę inwestycyjna.

4. W piątek liturgiczne wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka bpa patrona naszej
diecezji

5. Wyższe Seminarium Duchowne informuje, że w dniach 27-29 listopada 2026 roku
odbędą się rekolekcje dla młodzieży męskiej ze szkół średnich i studentów.
Celem tego spotkania jest możliwość poznania codziennego życia kleryków oraz udział
we wspólnych modlitwach i konferencjach formacyjnych. Zgłoszenia przez stronę WSD.

6.  Tydzień Kultury Chrześcijańskiej odbędzie się od 12 do 18 października w Diecezji
Sandomierskiej pod hasłem “Drogi Miłosierdzia”. Organizatorami wydarzenia są
Diecezja Sandomierska i Fundacja Aniołów Miłosierdzia. Udział we wszystkich
propozycjach jest bezpłatny. Na stoliku obok gazet znajduje się plakat, który każda
rodzina powinna zabrać do siebie. Opisane są wszelkie wydarzenia: koncerty, spektakle
i prelekcje w różnych miejscach.

7. W kinie Metalowiec w Nowej Dębie będzie wyświetlany film „Dzień Dziecka księdza
Jana Kaczkowskiego”. To poruszają opowieść inspirowana postacią ks. Kaczkowskiego
zmagającego się chorobą nowotworową. Wyświetlany będzie 10, 11,13,14 października.
Plakat informujący w gablocie.

8. Przez kilka kolejnych niedziel będę chciał przekazać kilka ważnych informacji
dotyczących przezywania mszy św.
Aby dobrze uczestniczyć we mszy św. trzeba wypełnić 4 podstawowe warunki.
Nasze uczestnictwo powinno być świadome, czynne, pełne i owocne.
Uczestnictwo świadome. Tak naprawdę chodzi o to by wiedzieć gdzie i po co się tu
znajduję. Wiadomo, że przychodzimy do kościoła, więc miejsce jest znane. Jest jednak
kwestia po co tu jestem i co się tu dzieje. :
Każdy powinien być świadomy tego, w czym uczestniczy i co się w nim dokonuje.
Msza św. to przede wszystkim ofiara samego Chrystusa, który na ołtarzu ofiaruje się za
każdym razem swojemu Ojcu dla naszego zbawienia. Tu dokonuje się nasze zbawienie.
Uczestnicząc we Mszy św. otwieram sobie drogę do nieba. Kto więc jest tego świadomy
przychodzi do kościoła kilka minut przed czasem, by wyciszyć się i pomodlić w ciszy
przed rozpoczęciem tak ważnego wydarzenia..
– Kto świadomie uczestniczy wie, że podczas konsekracji klęczymy na dwa kolana bo to
jest najważniejszy moment liturgii, chyba , że ktoś ma chore kolana i nie może uklęknąć.
– Kto świadomie uczestniczy we Mszy św. w I niedzielę miesiąca nie wychodzi do domu
po ogłoszeniach, bo wie, że adoracja jest dopełnieniem Mszy św. ( w miejsce kazania ).
– Kto świadomie uczestniczy wie jaka część Mszy świętej się toczy, czy liturgia słowa, czy
ofiarowanie, czy Komunia, czy dziękczynienie..
– Kto świadomie uczestniczy wie o czym była Ewangelia czy homilia.
– Kto świadomie uczestniczy nigdzie się nie śpieszy.
I pytanie na koniec czy spełniam te warunki?

9. Na stoliku wyłożone są gazety: Gość Niedzielny ( ) i Niedziela ( )

10.Dziękuję za porządki w kościele na dzisiejszą niedzielę i dekorację kwiatową do
prezbiterium.
Na najbliższą niedzielę proszę parafian z numeru: 297, 59, 60 i z Nadszosia 78, 80, 88

11. W piątek na wieczny odpoczynek odprowadziliśmy śp. Zofię Kosmala.
Polećmy go w naszej modlitwie.

Wszystkim, którzy obchodzą w tym tygodniu imieniny,
urodziny lub inne radości osobiste, rodzinne czy małżeńskie przekazuję życzenia
wszelkiej pomyślności.
Niech Was dobry Bóg błogosławi, a Matka Najświętsza
i św. Józef mają zawsze w swojej opiece.

Spokojnej, błogosławionej niedzieli.

 

Katecheza, 4 października 2026.

Zauważyć człowieka obok siebie – miłosierdzie w codzienności.

W Ewangelii według św. Łukasza Pan Jezus opowiada przypowieść
o człowieku, który został napadnięty przez zbójców. Pobity i ograbiony leżał przy
drodze. Przechodził tamtędy kapłan, zobaczył go, ale poszedł dalej. Podobnie
zachował się lewita. Dopiero Samarytanin, „gdy go zobaczył, wzruszył się
głęboko” (por. Łk 10,30–33). Zatrzymał się, opatrzył jego rany i zatroszczył się
o niego. Wszyscy trzej zobaczyli tego samego człowieka. Tylko jeden jednak
naprawdę dostrzegł jego cierpienie.

Żyjemy coraz szybciej. Mamy wiele obowiązków, własnych problemów
i planów. Często gdzieś się spieszymy i myślimy o tym, co jeszcze musimy zrobić.
W takim pośpiechu łatwo przestać zauważać ludzi. Możemy codziennie spotykać
tę samą osobę i nigdy nie zapytać, jak się czuje. Możemy mieszkać obok starszego
człowieka i nie wiedzieć, że jest samotny. Możemy pracować z kimś, kto przeżywa
trudny czas, ale ponieważ się uśmiecha, zakładamy, że wszystko jest w porządku.
Tymczasem każdy uczynek miłosierdzia zaczyna się od zauważenia człowieka
i jego potrzeby. Trudno odwiedzić chorego, jeżeli nie dostrzeżemy jego
samotności. Trudno pocieszyć strapionego, jeżeli nie zauważymy jego smutku.
Trudno pomóc potrzebującemu, jeśli przejdziemy obok niego obojętnie.

Kiedy słyszymy słowo „potrzebujący”, często myślimy o człowieku
głodnym, bezdomnym albo ciężko chorym. Są jednak potrzeby, których nie widać
na pierwszy rzut oka. Można mieć dom, pracę i wszystko, czego potrzeba do
życia, a jednocześnie być bardzo samotnym. Można się uśmiechać, a w sercu
przeżywać smutek. Można znajdować się wśród wielu ludzi, a mimo to czuć, że
nikt naprawdę się nami nie interesuje. Dlatego czasami początkiem uczynku
miłosierdzia będzie zwykłe pytanie: „Jak się czujesz?”, „Czy wszystko w
porządku?”, „Czy mogę ci w czymś pomóc?”

W przypowieści Jezusa ważne jest nie tylko to, że Samarytanin zobaczył
rannego. On przede wszystkim zatrzymał się. Zatrzymanie się przy drugim
człowieku zawsze coś kosztuje. Trzeba poświęcić czas, czasami zmienić swoje
plany albo zrezygnować z własnej wygody. Samarytanin nie poprzestał jednak na współczuciu. Opatrzył rany człowieka, zawiózł go w bezpieczne miejsce
i zatroszczył się o niego. Miłosierdzie przeszło od zauważenia człowieka do
konkretnego czynu. Tak właśnie postępował Pan Jezus. W tłumie potrafił
dostrzec pojedynczego człowieka. Zauważył Zacheusza siedzącego na drzewie.
Zatrzymał się przy niewidomym Bartymeuszu. Dostrzegał chorych, samotnych
i odrzuconych. Jezus nie patrzył jedynie na tłum. Widział konkretnego człowieka
i jego potrzebę.

Być może obok nas nie leży człowiek pobity przez zbójców. Są jednak
ludzie, których każdego dnia mijamy. Może jest to starszy sąsiad. Może ktoś
z rodziny, kto ostatnio stał się milczący. Może człowiek w pracy, który przeżywa
trudny czas. Nie zawsze będziemy mogli rozwiązać jego problemy. Możemy
jednak zrobić coś bardzo ważnego – zauważyć go i dać mu odczuć, że nie jest
sam. Uczynki miłosierdzia nie zawsze zaczynają się od wielkich czynów. Często
ich początkiem jest spojrzenie, pytanie, rozmowa i chwila poświęconego czasu.